Ειμαρμένη

περπατάω στο μουσκεμένο πεζοδρόμιο του Νοεμβρίου και σκέφτομαι, κοιτάω μπροστά. Κοιτάω τον Δεκέμβριο, τον Ιανουάριο, το 2010, το 2020...

"Σήμερα" ακούω ξαφνικά, και με ένα ανοιγοκλείσιμο των ματιών επανέρχομαι στην πραγματικότητα, στο σήμερα.

"Σήμερα" ξαναφωνάζει ο πλανόδιος λαχειοπώλης.

"Λές; Λές εάν αγοράσεις ένα λαχείο να κερδίσεις; Φαντάζεσαι;"

Ακούω μια φωνή να μου μιλάει. Όχι δεν είμαι τρελός, όλοι σας την έχετε αυτή τη φωνή, σε άλλους ψιθυρίζει, άλλοι δεν την ακούνε καν, σε άλλους τους παίρνει τα αυτιά με γκαρίδες και σ άλλους γκρινιάζει σαν κακιά περίπτωση κρεββατομουρμούρας.

"Θ' αλλάξει η ζωή σου όλη!"

Βολεμένη συνείδηση; Συνομιλία με το εξαντλημένο "εγώ"; Ζωντανό κράμμα ελπίδων για ένα καλύτερο αύριο;

"θα κερδίσεις, άκουσε με"

Είναι η φωνή που σε κάνει να θέλεις να αφήσεις τα πράγματα στην "μοίρα" τους, να αρνηθείς να λάβεις την παραμικρή δράση, είναι η φωνή που άλλους τους στέλνει σε ναούς και καθοδηγεί το χέρι τους να κάνουν τον "σταυρό" τους και άλλους τους κάνει να φτύνουν προληπτικό σάλιο στον κόρφο τους όταν δούνε μάυρο γάτο. Είναι η φωνή που ακούνε οι φυγόπονοι, οι τεμπέληδες, οι αδύναμοι να πιστέψουν ότι εμείς φτιάχνουμε τη ρημάδα την τύχη μας.

"θα το μετανιώσεις! πάρε το λαχείο σου λέω. μ'ακους;;;"

Δεν είναι κατακριτέο να καταθέτεις ένα κομματάκι απ τις ελπίδες σου στην Θεά Τύχη (για άλλους Φαινόμενο Πεταλούδας, Θεωρία της Σχετικότητας, Γκαστόνε Ντακ, ακρωτηριασμένα λαγοπόδαρα και τετράφυλλα τριφύλλια), είναι θλιβερό να μην ελπίζεις όμως σε κάτι που μπορείς να το καταφέρεις με τα δυό σου (αγύμναστα) χέρια και με το μικρό γαλαξία σκέψεων και ιδεών που κουβαλάς στο κεφάλι σου.

"ουφ, βαρέθηκα, ζήσε έτσι, χωρίς να μάθεις άν θα άλλαζε η ζωή σου εκείνη τη στιγμή..."
-- και η φωνή απογοητευμένη σταματάει.

Στο κάτω κάτω, ο ήλιος πάντα ανατέλλει και μας δείχνει το λαμπρό του χαμόγελο...

χαμογέλα, δεν είναι ελπιδοφόρο αυτό;