- Γιατρέ πές μου σε παρακαλώ, τί είναι, αγόρι ή κορίτσι; ρωτάει εναγωνίως η μάνα που μόλις γέννησε.
- Δεν νομίζετε ότι είναι πολύ νωρίς ακόμα για να του επιβάλλετε ρόλους; της απαντάει αποδοκιμαστικά ο γιατρός.
(σ.σ. το παραπάνω είναι σκηνή απ την ταινία "The Meaning of Life")
Μέσα στην σάτιρα των Monty Pythons μπορείς να βρείς λογική. Μέσα στην υπερβολή τους θα βρείς το δίδαγμα.
Είσαι ακόμα στα σπλάχνα της μάνας σου και έχεις έναν πατέρα να σε χαιδεύει πάνω από σάρκινα τοιχία και να καυχιέται για τον μελλοντικό αστέρα του μπάσκετ και μια μάνα να ψωρουπερηφανεύεται στις φίλες της για την αυριανή μεγαλο-δικηγορίνα κόρη της...
Βαυκαλίζονται. Ποιοί θα ρωτήσεις πολύ λογικά.
Οι γονείς φυσικά!
Οι καλύτερες προθέσεις δεν εξασφαλίζουν σωστές αποφάσεις. Άλλωστε ο δρόμος για την Κόλαση είναι στρωμένος από δ'αύτες.
Έχουμε λοιπόν λογιών λογιών γονείς.
Χοντρικά.
Γονείς που είναι υπερπροστατευτικοί και πνίγουν το παιδί τους στην φροντίδα πιθανώς έτσι ευνουχίζοντας το και εν συνεχεία καθιστώντας το ανίκανο να ζήσει μόνο του, ανήμπορο να φροντίσει τον εαυτό του.
Έχουμε γονείς που αναγκάζουν το παιδί τους να ακολουθήσει μονοπάτια και δραστηριότητες επειδή είναι στην μόδα ή επειδή τα κάνει το παιδί του γείτονα. Φθόνος και ηλίθιος ανταγωνισμός.
Έχουμε γονείς που αδιαφορούν για την πορεία του παιδιού τους και το παιδί δεν θέλει πολύ για να κατρακυλήσει σε ένα εφηβικό κόσμο με κοπάνες συνοδευόμενες από φραπέ, απροσάρμοστες (και ανάρμοστες) συμπεριφορές, ναρκωτικά και μηχανές μικρού κυβισμού.
Έχουμε τέλος γονείς που δεν αδιαφορούν αλλά κρατούν μια μετριοπαθή στάση όσο αφορά την επιβολή δικών τους ανεκπλήρωτων πόθων και ονείρων στον σπόρο τους. Επειδή εσύ δεν έγινες αστροναύτης δεν σημαίνει ότι θα αναγκάσεις το παιδί σου να γίνει για να κοκορεύεσαι μετά στους φίλους σου. Το παιδί δεν είναι εργαλείο ικανοποίησης πληγωμένου εγωισμού και αυτοί οι γονείς το ξέρουν καλά.
Η παιδική ηλικία, όπως μας λέει η επιστήμη της Εξελικτικής Ψυχολογίας, είναι ίσως η πιο κρίσιμη περίοδος στην ζωή του ανθρώπου. Είναι εκεί που σχηματίζονται τα θεμέλια για μια καλα σμιλεμένη προσωπικότητα. Είναι τότε που εμφανίζονται διάφορες τάσεις και συμπεριφορές και είτε καλλιεργούνται είτε καταπνίγονται, είτε εξελίσσονται είτε παραμένουν θαμμένες στα έγκατα της μνήμης μας, σαν εφ' όρου ζωής αποθημένα.
Είναι ένα εξελικτικό στάδιο για όλους απολύτως ίδιο αλλά και ταυτόχρονα τελείως διαφορετικό.
Άλλοι το περνάνε πλέοντας σε γάργαρα νερά, άλλοι σε θολά και άλλοι σε τρικυμιασμένα.
Αισίως φτάνουμε στην εφηβεία, κομβικό σημείο στην ζωή του ανθρώπου, τόσα νέα πράγματα στην ζωή, έννοιες, ιδέες, όνειρα, σεξουαλική αφύπνιση, πρόσωπο σπαρμένο με ακμή και επαναστατική διάθεση (συτνήθως ανεύ αιτίας).
Ο δήμιος περνάει την θηλειά στον λαιμό σου, νοιώθεις την πίεση να πάρεις μια απόφαση. Ίσως την σημαντικότερη απόφαση στην ζωή σου, καθώς σε μεγάλο βαθμό προδιαγράφει την μελλοντική σου πορεία (επαγγελματική και ακαδημαϊκή). Καταλαβαίνεις όμως τι είδους πίεση είναι; καταλαβαίνεις ότι θα κριθεί το μέλλον σου απ' αυτό;
Φυσικά όταν ένα παιδί στην κοινωνία που ζούμε, καλείται να αποφασίσει στην τρυφερή ηλικία των 16-18 για το μέλλον του , κάθε άλλο παρά ώριμο είναι για να πάρει τέτοιου είδους απόφαση.
Πιστέψτε με, το ξέρω, το πέρασα και θυμαμαι πολύ καλά ότι μόνο το μέλλον μου δεν με απασχολούσε. Αν είχα κάποιο άγχος θα ήταν το να ικανοποιήσω τους γονείς μου. Άλλωστε ποιό παιδί δεν θέλει οι γονείς του να χαίρονται και να ειναι υπερήφανοι γι αυτό; Πήρα όμως την σωστή απόφαση για εμένα; είναι το ερώτημα που με ακολουθεί σαν διώκτης.
Έτσι λοιπόν καταλήγουμε, ο γονέας πρέπει να είναι αρωγός, όχι χειραγωγός. Αφού διακρίνει τις τάσεις και τις κλίσεις του παιδιού του, οφείλει να το βοηθήσει να τις καλλιεργήσει, είτε αυτές είναι μουσική, μπαλέτο, ζωγραφική, αθλητισμός, κατασκευές... η λίστα είναι μεγάλη.
Οφείλει επίσης να βοηθήσει το παιδί του να γνωρίσει και αν μη τι άλλο, να έρθει σε επαφή με τα διάφορα επαγγέλματα τα οποία ενδεχομένως να το ενδιαφέρουν. Να βοηθήσει όσο μπορεί έτσι ώστε το παιδί να μπορέσει να πάρει μια απόφαση την οποία δεν θα μετανιώσει μετά από πέντε έξι χρόνια. Τότε πια θα είναι πολύ αργά για να το διορθώσει, ο χρόνος πίσω δεν γυρνάει.
Κύριο μέλημα των γονέων επίσης πρέπει να είναι το να αποκτήσει το παιδί τους τα απαραίτητα εφόδια για να βγεί στην κοινωνία μόνος του, σαν ανεξάρτητη μονάδα, ικανός για περαιτέρω εξέλιξη, και να σταματήσει την παρασιτική ζωή του ενδοοικογενειακού ζητιάνου με το χέρι μονίμως απλωμένο.
Στην διαμόρφωση όλων αυτών των πιστεύω, οφείλω να αναγνωρίσω την συμβολή των γονιών μου. Χάρη σ'αυτούς μπορώ σήμερα να βάζω μια μπουκιά ψωμί στο στόμα μου και να στέκομαι στα δυο μου πόδια.
Όχι, δεν θα τους πω ευχαριστώ. Την ευγνωμοσύνη μου θα την δείξω με μια υπόσχεση πως θα κρατήσω σήμερα εγώ τον πυρσό που μου δώσανε εχθές για να τον δώσω αύριο στα δικά μου παιδιά.
- Δεν νομίζετε ότι είναι πολύ νωρίς ακόμα για να του επιβάλλετε ρόλους; της απαντάει αποδοκιμαστικά ο γιατρός.
(σ.σ. το παραπάνω είναι σκηνή απ την ταινία "The Meaning of Life")
Μέσα στην σάτιρα των Monty Pythons μπορείς να βρείς λογική. Μέσα στην υπερβολή τους θα βρείς το δίδαγμα.
Είσαι ακόμα στα σπλάχνα της μάνας σου και έχεις έναν πατέρα να σε χαιδεύει πάνω από σάρκινα τοιχία και να καυχιέται για τον μελλοντικό αστέρα του μπάσκετ και μια μάνα να ψωρουπερηφανεύεται στις φίλες της για την αυριανή μεγαλο-δικηγορίνα κόρη της...
Βαυκαλίζονται. Ποιοί θα ρωτήσεις πολύ λογικά.
Οι γονείς φυσικά!
Οι καλύτερες προθέσεις δεν εξασφαλίζουν σωστές αποφάσεις. Άλλωστε ο δρόμος για την Κόλαση είναι στρωμένος από δ'αύτες.
Έχουμε λοιπόν λογιών λογιών γονείς.
Χοντρικά.
Γονείς που είναι υπερπροστατευτικοί και πνίγουν το παιδί τους στην φροντίδα πιθανώς έτσι ευνουχίζοντας το και εν συνεχεία καθιστώντας το ανίκανο να ζήσει μόνο του, ανήμπορο να φροντίσει τον εαυτό του.
Έχουμε γονείς που αναγκάζουν το παιδί τους να ακολουθήσει μονοπάτια και δραστηριότητες επειδή είναι στην μόδα ή επειδή τα κάνει το παιδί του γείτονα. Φθόνος και ηλίθιος ανταγωνισμός.
Έχουμε γονείς που αδιαφορούν για την πορεία του παιδιού τους και το παιδί δεν θέλει πολύ για να κατρακυλήσει σε ένα εφηβικό κόσμο με κοπάνες συνοδευόμενες από φραπέ, απροσάρμοστες (και ανάρμοστες) συμπεριφορές, ναρκωτικά και μηχανές μικρού κυβισμού.
Έχουμε τέλος γονείς που δεν αδιαφορούν αλλά κρατούν μια μετριοπαθή στάση όσο αφορά την επιβολή δικών τους ανεκπλήρωτων πόθων και ονείρων στον σπόρο τους. Επειδή εσύ δεν έγινες αστροναύτης δεν σημαίνει ότι θα αναγκάσεις το παιδί σου να γίνει για να κοκορεύεσαι μετά στους φίλους σου. Το παιδί δεν είναι εργαλείο ικανοποίησης πληγωμένου εγωισμού και αυτοί οι γονείς το ξέρουν καλά.
Η παιδική ηλικία, όπως μας λέει η επιστήμη της Εξελικτικής Ψυχολογίας, είναι ίσως η πιο κρίσιμη περίοδος στην ζωή του ανθρώπου. Είναι εκεί που σχηματίζονται τα θεμέλια για μια καλα σμιλεμένη προσωπικότητα. Είναι τότε που εμφανίζονται διάφορες τάσεις και συμπεριφορές και είτε καλλιεργούνται είτε καταπνίγονται, είτε εξελίσσονται είτε παραμένουν θαμμένες στα έγκατα της μνήμης μας, σαν εφ' όρου ζωής αποθημένα.
Είναι ένα εξελικτικό στάδιο για όλους απολύτως ίδιο αλλά και ταυτόχρονα τελείως διαφορετικό.
Άλλοι το περνάνε πλέοντας σε γάργαρα νερά, άλλοι σε θολά και άλλοι σε τρικυμιασμένα.
Αισίως φτάνουμε στην εφηβεία, κομβικό σημείο στην ζωή του ανθρώπου, τόσα νέα πράγματα στην ζωή, έννοιες, ιδέες, όνειρα, σεξουαλική αφύπνιση, πρόσωπο σπαρμένο με ακμή και επαναστατική διάθεση (συτνήθως ανεύ αιτίας).
Ο δήμιος περνάει την θηλειά στον λαιμό σου, νοιώθεις την πίεση να πάρεις μια απόφαση. Ίσως την σημαντικότερη απόφαση στην ζωή σου, καθώς σε μεγάλο βαθμό προδιαγράφει την μελλοντική σου πορεία (επαγγελματική και ακαδημαϊκή). Καταλαβαίνεις όμως τι είδους πίεση είναι; καταλαβαίνεις ότι θα κριθεί το μέλλον σου απ' αυτό;
Φυσικά όταν ένα παιδί στην κοινωνία που ζούμε, καλείται να αποφασίσει στην τρυφερή ηλικία των 16-18 για το μέλλον του , κάθε άλλο παρά ώριμο είναι για να πάρει τέτοιου είδους απόφαση.
Πιστέψτε με, το ξέρω, το πέρασα και θυμαμαι πολύ καλά ότι μόνο το μέλλον μου δεν με απασχολούσε. Αν είχα κάποιο άγχος θα ήταν το να ικανοποιήσω τους γονείς μου. Άλλωστε ποιό παιδί δεν θέλει οι γονείς του να χαίρονται και να ειναι υπερήφανοι γι αυτό; Πήρα όμως την σωστή απόφαση για εμένα; είναι το ερώτημα που με ακολουθεί σαν διώκτης.
Έτσι λοιπόν καταλήγουμε, ο γονέας πρέπει να είναι αρωγός, όχι χειραγωγός. Αφού διακρίνει τις τάσεις και τις κλίσεις του παιδιού του, οφείλει να το βοηθήσει να τις καλλιεργήσει, είτε αυτές είναι μουσική, μπαλέτο, ζωγραφική, αθλητισμός, κατασκευές... η λίστα είναι μεγάλη.
Οφείλει επίσης να βοηθήσει το παιδί του να γνωρίσει και αν μη τι άλλο, να έρθει σε επαφή με τα διάφορα επαγγέλματα τα οποία ενδεχομένως να το ενδιαφέρουν. Να βοηθήσει όσο μπορεί έτσι ώστε το παιδί να μπορέσει να πάρει μια απόφαση την οποία δεν θα μετανιώσει μετά από πέντε έξι χρόνια. Τότε πια θα είναι πολύ αργά για να το διορθώσει, ο χρόνος πίσω δεν γυρνάει.
Κύριο μέλημα των γονέων επίσης πρέπει να είναι το να αποκτήσει το παιδί τους τα απαραίτητα εφόδια για να βγεί στην κοινωνία μόνος του, σαν ανεξάρτητη μονάδα, ικανός για περαιτέρω εξέλιξη, και να σταματήσει την παρασιτική ζωή του ενδοοικογενειακού ζητιάνου με το χέρι μονίμως απλωμένο.
Στην διαμόρφωση όλων αυτών των πιστεύω, οφείλω να αναγνωρίσω την συμβολή των γονιών μου. Χάρη σ'αυτούς μπορώ σήμερα να βάζω μια μπουκιά ψωμί στο στόμα μου και να στέκομαι στα δυο μου πόδια.
Όχι, δεν θα τους πω ευχαριστώ. Την ευγνωμοσύνη μου θα την δείξω με μια υπόσχεση πως θα κρατήσω σήμερα εγώ τον πυρσό που μου δώσανε εχθές για να τον δώσω αύριο στα δικά μου παιδιά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου