Ο ζωγράφος κοιτάει με ερευνητικό και συνάμα γεμάτο αμφιβολία βλέμμα τον πίνακά του. Η αποδοκιμασία του ήταν έκδηλη, τόσο μάλιστα που, αν ήταν ο πίνακας παιδί του, θα προτιμούσε να ανοίξει η γή να τον καταπιεί απ την ντροπή.
Πάνε χρόνια από τότε που τον ζωγράφισε, Μεγάλωσε, ωρίμασε, έβαλε και μια μπουκιά ψωμί στο στόμα του, πήρανε και τα μυαλά του μεγαλομανιακό αέρα, νόμισε πως έγινε κάποιος. Σήκωσε το τελάρο με τα ξεραμένα χρώματα πάνω στον καμβά, και, αφού το γύρισε 90 μοίρες, πήρε ένα πινέλο και άρχισε να εκφράζει τον εγωκεντρισμό του με περιττές και κακόγουστες πλατιές πινελιές μαύρου.
Το πινέλο σαν μεθυσμένος μεταμεσονύκτιος οδηγός, έβγαινε απ τον δρόμο και τράκαρε πολλές φορές πάνω σε ότι κάποτε ήταν κομμάτια ενός τοπίου. Σαν ασεβής κατακτητής που βεβηλώνει ένα ναό, έκανε ποτάμια και τρίγωνα και γωνίες γεμάτες αναίδεια και ένα σχήμα που όταν τον ρωτούσαν μετά, έλεγε με υπεροπτικό στόμφο: "αιδοίο είναι, νομίζω πως είναι προφανές αγαπητέ μου... η μητρότητα βλέπεις...".
έτσι είμαι και εγώ σήμερα, σαν ενα καμβά του Μιρό, ζώ μια στραβή μέρα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου