Για να μην ξεχνιόμαστε...

Είναι κάποιες φορές στην ζωή μας που νοιώθουμε και ότι νοιώθουμε θέλουμε να το πούμε, ανοιγουμε το ριμάδι αλλά λέξεις δεν βγαίνουν, ο κόμπος στον λαιμό μας πηγάδι που έχει στερέψει, το στόμα μας σαν σκασμένη ξερή γή.

Στιγμές όπως όταν ξεψυχάει η γυναίκα ενός καλού σου φίλου από ανίατη νόσο και εσυ δεν έχεις λόγια για να απαλύνεις τον πόνο του. Νοιώθεις ανήμπορος.

Στιγμές μεγάλων καταστροφών, στιγμές κτηνωδίας που θερίζουν ζωές με τις χιλιάδες, νοιώθεις γκρί, σαν ένα φάντασμα, σε πνίγει η απελπισία και η απανθρωπιά του τέρατος που λέγεται άνθρωπος.

Στιγμές μεγαλείου ανθρωπιάς, όπως όταν ο πατέρας φίλησε τον φίλο και δολοφόνο του γιού του, έτσι συγχωρόντας τον. Νοιώθεις τύψεις για τα μυρμήγκια που σκότωνες μικρός και τα κουνούπια που κυνηγάς με μένος νύχτες του καλοκαιριού.

Στιγμές που το θάρρος ανθρώπων έδωσαν το εναρκτήριο λάκτισμα για την πτώση ολοκληρωτικού καθεστώτος και φυσικά, καθιέρωσαν ως δεδομένη την ελευθερία των γενεών που θα ερχόντουσαν, που είναι εδώ τώρα και που θα έρθουν.

Τότε είναι που νοιώθεις τις ρίζες που σε δένουν στον καναπέ σου, στην πολυθρόνα σου, στην καρέκλα της καφετέριας μπροστά απ' ένα τάβλι, στο πληκτρολόγιο ενός υπολογιστή, στον ωχαδερφισμό και τον ζαμανφουτισμό που σε δέρνει.

Πάρε δυο "νοοτρόπ", κατέβασέ τα με ένα ποτήρι νερό και θυμήσου (ή αν θέλεις... μάθε)

οι εικόνες μιλάνε από μόνες τους, εγώ δεν έχω λόγια...












Κάποια "κυρία" μου είπε πριν μερικά χρόνια ότι εκείνα τα χρόνια της επταετίας ένοιωθε ασφάλεια.

Εγώ της είπα κάτι που μου μάθανε, κάτι που είπε κάποιος σοφός...

Αν κάποιος άνθρωπος είναι διατεθημένος να θυσιάσει κομμάτι απ' την ελευθερία του για να έχει περισσότερη ασφάλεια, τότε δεν του αξίζει τίποτα απ' τα δυο, ούτε ελευθερία, ούτε ασφάλεια.

Το χυμένο αίμα των τίμιων, των θαρραλέων, φωνάζει από μακριά, όχι από χιλιόμετρα αλλά από βάθος χρόνων. Δεκαετίες περνούν και οι κραυγές τους αντηχούν σε διαδρόμους πανεπιστημίων, ανάμεσα από πάγκους πλανώδιων και λαικές αγορές, σε σταθμούς τραίνων, σε καφενία και πλατείες, σε χωράφια και σε σπίτια.

Αυτό το αίμα δεν ξεπλένεται παρά μένει εκεί για να μας θυμίζει σε ποιους πραγματικά χρωστάμε.

Τι χρωστάμε; το ότι σήμερα μπορούμε να βγούμε στο δρόμο και να βροντοφωνάξουμε την αντίδρασή μας, μπορούμε να τραγουδήσουμε τραγούδια, να εκφράσουμε (ακραίες) ιδέες, να βρίσουμε, να ασκήσουμε κριτική, να ζήσουμε ελεύθερα.

Δεν τα έζησα εγώ προσωπικά, είναι η Θυσία - παρακαταθήκη που μας δώσανε οι γονείς μας.

Αλίμονο μας αν την αφήσουμε να πάει χαμένη, αλίμονο αν την θυσιάσουμε στον βωμό της αφέλειας και της άγνοιας, στο όνομα του βολέματος, του σταρχιδισμού και της καλοπέρασης.