Σπάζοντας σκουριασμένα δεσμά

τα πόδια μου πλέον ζωντανά, δεν τα νοιώθω άλλο ξύλινα, βιώνουν πως είναι να πατάς τις πέτρινες πλάκες, να βυθίζονται στο βρεγμένο απ τη βροχή χώμα. Νοιώθουν την γή για πρώτη φορά. Τόσο καιρό όπως καταλαβαίνεις ήμουν στο μεταίχμιο, σε μια αέναη αιώρηση, ανήμπορος να πατήσω στα πόδια μου... τόσο κοντά αλλά πάλι τόσο μακριά...

Σταμάτα, ξεκίνα, να με καβαλάνε διάφοροι, με σαδισμό να τραβάνε τα ψευτικα γκέμια μου και τα πλαστικά μου αυτιά και να μου ξεριζώνουν τις παρωπίδες. Η μέση μου μονίμως πιασμένη και η χαίτη μου μαδημένη. Το ψεύτικο δέρμα στην σέλα μου φθαρμένο, το χρώμα μου ξεφτισμένο. Τουλάχιστον έτσι μου ανοίξανε τα μάτια, τους χρωστώ ευγνωμοσύνη.

Πόσο οδυνηρό μπορεί να είναι αυτό, να πρέπει να αποδεχτείς τον άξονα σου που σε δεσμέυει, που σε οδηγεί σε ατέρμονους κύκλους, η ζωή μου ακολουθούσε πιστά την ίδια προδιαγεγραμμένη κυκλική πορεία. Γίνεται να είσαι πιο συντηρητικός απ' αυτό;

Το συνειδητοποίησα τώρα.

Χρόνια τώρα έχουν περάσει που βλέπω κάθε μέρα πως ξημερώνει και πως βραδιάζει, πως αυτό το λαμπρό άστρο σηκώνεται δειλά για να μας καλημερήσει και μας κρατάει συντροφιά όλη τη μέρα με τη φλόγινη ζεστασιά του. Καμιά φορά τα σύννεφα, κακόψυχα όπως είναι, έρχοναι και τον κρύβουν, νεκρώνουν όλα τα χρώματα, γίνεται η πραγματικότητα μια ταινία noir και οι αποχρώσεις του γκρί γιορτάζουν μελαγχολικά χωρίς τραγούδια και τυμπανοκρουσίες.

Στην δύση του ο ήλιος φοράει με τσαχπινιά εκείνο το μοναδικό ζωηρό κόκκινο χρώμα που κάνει να καίγονται τα σωθικά σου και να ονειρεύεσαι φλογερούς έρωτες. Να ονειρεύεσαι απέραντα πράσινα λιβάδια για να τρέχεις, όχι όμως να τρέχεις γιατί σε κυνηγάει ο διώκτης σου ο χρόνος για να σε πασπαλίσει με την σκόνη που σε γερνάει, ξέρεις αυτή που σου γκριζάρει τα μαλλιά και σκαλίζει τις ρυτίδες στο πρόσωπό σου...

...να τρέχεις απλά και μόνο γιατί μπορείς.

Ακούω τα μπουλόνια να τρίζουν, νοιώθω τα δεσμά μου να χαλαρώνουν απ την πίεση της σκλαβωμένης μου καρδιάς. Ερωτευμένος με το κόκκινο του ήλιου, μια μέρα τα καταφέρνω, ο άξονας σπάει, το πλαστικό μου σώμα ξεφλουδίζεται και απο κάτω φαίνεται το γυαλιστερό μου καφέ δέρμα, οι μυώνες που δεν έχουν χρησιμοποιηθεί, τα πόδια που δεν έχουν τρέξει, οι οπλές που δεν έχουν σκάψει το χώμα, χαίτη και ουρά αέρινη που δεν έχει ανεμίσει, δυο μάτια τα οποία δεν εχουν δακρύσει ποτέ απ τον κρύο χειμωνιάτικο αέρα. Μέσα σε μια στιγμή ανακτώ την αίγλη μου, μια αίγλη που ποτε δεν ήξερα ότι είχα.

Σπάω τον κύκλο, καιρός για μια ευθεία. Μέσα σε τρία βήματα μαθαίνω να στέκομαι, να περπατάω και να τρέχω.

Τρέχω προς τον κόκκινο ήλιο και χωρίς να κοιτάω πίσω φαντάζομαι την εικόνα... η φιγούρα μου, μαύρη μέσα στον πύρινο δίσκο και εγώ να τρέχω, παθιασμένος με τον φρέσκο αέρα που γεμίζει τα αχόρταγα πνευμόνια μου, να αγαπώ την ελευθερία μου.