Κάποτε η λέξη αγορά είχε άλλη σημασία. Κάποτε σε εποχές που δεν ζήσαμε αλλά διαβάσαμε γι αυτές, οι άντρες συγκεντρώνονταν σε αγορές και σε πλατείες και μιλούσαν.
"Ζωντανό ήταν" λέω καθώς δίνω το πεσμένο ζάρι στον ταβλαδόρο παππού δίπλα μου και αυτός με ευχαριστεί γιατί πονάει η μέση του και δεν μπορεί να σκύψει.
Εκεί οι ρήτορες αγόρευαν, οι κράχτες ανακοίνωναν το τελευταίο έργο του τραγωδού, δημόσιοι λειτουργοί αναρτούσαν τις τελευταίες αποφάσεις του δήμου και οι πολίτες έκαναν εκτενείς διαλόγους για φλέγοντα θέματα και φιλοσοφικές ανησυχίες για παράξενα γεωμετρικά σχήματα και την πορεία των αστέρων ή τα τελευταία κουτσομπολιά για τα τσιλιμπουρδίσματα του Δία με την πεταχτούλα νύμφη παραδίπλα και τις λαμογιές του Ερμή.
"Μάστορα φτιάξε μου έναν διπλό!" φωνάζει ο θαμώνας και ο καφετζής βάζει την μαεστρία του στο ψήσιμο.
Οι γυναίκες τότε απουσίαζαν απ' την πολιτική σκηνή, στερούνταν δικαιωμάτων αλλά έβριθαν υποχρεώσεων. Η παρουσία στην αγορά ήταν ένα καθαρά ανδρικό προνόμιο. Ο ρόλος τους περιοριζόταν στα οικοκυρικά και στην αναπαραγωγή, μια πραγματικότητα που ευτυχώς πάυει να κυριαρχεί στην σύγχρονη δυτική ζωή.
Φωνές, φλεγόμενες συζητήσεις και ανεβασμένες πιέσεις στολίζουν τον χώρο και ο κύριος απέναντι, μου λέει γελώντας "το καφενείο είναι ωραίο πράγμα παιδί μου".
Οι σημερινοί καφενέδες και οι ηλιόλουστες κεντρικές πλατείες καλούνται να παίξουν αυτό το ρόλο, ενός χώρου αργόσχολων συνταξιούχων (δεν το λέω με κακεντρέχεια) πρόθυμων για συζητήσεις γεμάτες αντρικά κουτσομπολιά, πιπεράτα σχόλια για την επικαιρότητα, νοσταλγικές αναμνήσεις περασμένων εποχών, όλα συνοδευόμενα από κομπολόγια στα χέρια ή ζάρια μέσα σε κλειστές παλάμες.
Το παιδί τρέχει μέσα έξω με τον μπρούντζινο δίσκο πηγαινοφέρνοντας φλυτζάνια άλλωτε γεμάτα άλλωτε άδεια με ξεραμένο καφέ και οι φωνές συνεχίζουν να δίνουν και να παίρνουν.
Δεν θα δείς γυναίκα σε καφενείο. Μόνο αν τύχει και περάσει καμία από έξω και αν είναι νοστιμούλα, κανένας γερόλυκος παππούς με ορέξεις που έχουν τα νιάτα σφυρίξει κλέφτικα. Των γυναικών τα καφενεία σήμερα είναι οι κουζίνες όπου μαζεύονται γειτόνισσες και καπνίζουν λεπτά τσιγάρα και "λένε" το φλιτζάνι, ή τα χωρισμένα με τζαμαρία μπαλκόνια όπου απ την μεριά της η καθεμιά λέει τον πόνο της για τον άντρα της, για το παιδί της που ξενιτεύτηκε και το εγγόνι της που δεν την επισκέπτεται και κλαίνε η μία πάνω στον "φανταστικό" ώμο της άλλης για συμπαράσταση.
Οι διαφωνίες καταλαγιάζουν κάποια στιγμή και τα πνεύματα ηρεμούν και όλοι παίρνουν ρουφιξιές ζεστού ελληνικού καφέ.
Τα χρόνια πέρασαν, η θεματολογία άλλαξε, οι συζητήσεις μεταφέρθηκαν σε άλλους χώρους και γίνονται μετα συνοδείας λευκών αλκοολούχων ποτών και μεζέδων. Τα χρόνια περάσανε και συνθήκες και καταστάσεις αλλάξανε οι άνθρωποι είναι οι ίδιοι;... ίδιες αδυναμίες σίγουρα, βροντερές φωνές το σήμα κατατεθέν μας. Καλή καρδιά; αναρωτιέμαι...
Φεύγοντας μαζί με τον κύριο απέναντι μου στην ηλικία του παππού μου, του ανοίγω την πόρτα γιατί κουβαλούσε τσάντες με ζαρζαβατικά, μου εύχεται καλή μερα και εγώ ανταποδίδω την ευχή του με χαμόγελο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου