Απ τον ώμο μου κρέμεται τσάντα και στα χέρια μου ένα δέμα που μόλις παρέλαβα απ το ταχυδρομείο. Περπατώντας βλέπω το είδωλό μου σε μια βιτρίνα και με κάνει να φαντάζω ταχυδρόμος.
Πόσο θα 'θελα να ήταν έτσι...
Να καλημερίζω νοικύριδες και καταστηματάρχες με χαμόγελο καθώς τους δίνω δυσβάσταχτους λογαριασμούς κα αυτοί να μου ανταποδίδουν με "ευχαριστώ" - υποκριτικά και μή. Λογαριασμούς θα μοιράζω κυρίως γιατί οι πολύ ρομαντικοί έχουν εκλείψει, αλληλογραφούν ψηφιακά και χάθηκαν πλέον οι φάκελοι με ίχνη από κραγιόν σε σχήμα χειλιών, με στεγνά δάκρυα και δροσερά αρώματα.
Να περπατώ κάθε μέρα τους ίδους δρόμους, να με μάθουν τα πλακάκια και οι διαβάσεις και η ιστορία που θα γραφτεί να μιλάει και για τους δυο μας, δρόμο και ταχυδρόμο, να είναι ορόσημα οι μέρες που άσπρες πλάκες θα ραγίσουν και που -κάποια στιγμή - θα μοιράζω άνθη για το νεογέννητο παιδί μας που θα έρθει στον κόσμο.
Να μοιάσω στον ευγενικό ταχυδρόμο της γειτονιάς μου που είναι στα πενήντα του, με τα γεμάτα μάγουλα και το παχουλό μουστάκι, που με χαιρετάει κάθε μέρα με χαρά γιατί του θυμίζω τον γιό του που με τα χρόνια μεγάλωσε, έγινε παλικάρι και έφυγε στο εξωτερικό για αρμπάιτ.
Να βλέπω την πόλη σ'όλες της τις εποχές - λίγες οι εναλλαγές πλέον - βροχερή, ηλιόλουστη, συννεφιασμένη, ψυχρή τον χειμώνα και αφόρητη το καλοκαίρι... να μάθω τα βλαστάρια στα παρτέρια και να βλέπω τα μπουμπούκια να ανθίζουν σε άνθη μέρα με τη μέρα μέχρι να μαραθούν.
Να διώχνω περιστέρια στο διάβα μου και τα αδέσποτα της γειτονιάς αφού με αποδεχτούν, να γίνουν η αυτόκλητη ακολουθία ενός ευγενούς, ενός ανώνυμου αριστοκράτη άνευ τίτλου και ιδιοκτησίας αλλά μετα χαρτοφυλακίου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου