σαν παλιό σινεμά

δεν πάνε πολλά χρόνια που ο κόσμος δεν είχε χρώμα, παρά μόνο το άσπρο και το μαύρο με τα μεταξύ τους κοκτέιλ. Που η κάθε μέρα ήταν γεμάτη με βιοπάλη και γεύσεις υψηλής κοινωνίας, με ρετρό λαμογιές και μπαγαπόντιδες με κομπολόι στο ένα χέρι και το άλλο έτοιμο να δώσει καρπαζιά στον καψερό ήρωα της ιστορίας.Βαριά λακαρισμένα έπιπλα και περιποιημένες κομμώσεις, πόλεις με εμφάνιση τυπική και προσεγμένη από περασμένες δεκαετίες, δρόμους με λίγα αυτοκίνητα σαν μπιμπελό και πεζοδρόμια γεμάτα από χαρωπούς πεζούς που τους έχουν πει να χαμογελούν στην κάμερα.

Τα κουτούκια δέχονται τους αλήτες και τους γλεντζέδες, τους καθηγητάδες και τους ταλαίπωρους εργάτες και η διασκέδαση μοιάζει αγνή και όχι άσωτη όπως σήμερα. Ο καπνός απ τα τσιγάρα θολώνει την εικόνα αλλά όχι τις καρδιές και η ζωντάνια μεταδίδεται γενναιόδωρα από μπουζούκια, μπαγλαμάδες και κελαρριστές φωνές, με το εκάστοτε πιάτο να πέφτει και να σπάει την μελωδία.

Στην εικόνα διάσπαρτες παίζουν χαρωπά κάθετες άσπρες και μαύρες γραμμές, μαζί με το μπαλέτο από ίδιων αποχρώσεων κουκίδες και λεκέδες. Κάποιες φορές η εικόνα είναι κιτρινισμένη σαν τα παλιά βιβλία που διάβαζες στην βιβλιοθήκη του μπαμπά σου, δερματόδετα με χρυσοποίκιλτα γράμματα στις ράχες τους και φαγωμένες γωνίες και σελίδες απ' την πολύ χρήση. Η νοσταλγική μυρωδιά του κιτρινισμένου χαρτιού που θυμίζει περασμένες μέρες σε γεμίζει με οικειότητα και ζεστασιά, όπως η ευγενής συμπεριφορά και το κούτελο του ζεν πρεμιέ ηθοποιού που σου θυμίζει το "ετούτο" του παππού σου.

Η ζωή φαίνεται να συνοδεύεται από φιλικούς διαλόγους δυο παλιών καλών φίλων, της τρομπέτας και του ακορντεόν. Χωρίς κρεσέντο, χωρίς φωνές και αψιμαχίες τραγουδούν παρέα και παίρνουν αγκαζέ την ιστορία που ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια σου, σε κάνουν να νομίζεις πως εκείνη την εποχή στους δρόμους ακουγόταν τέτοια μουσική παντού.



Η μουσική τους, οι ανεπανάληπτες ατάκες που διέπουν σήμερα την ζωή μας και η αίσθηση του χιούμορ τους πηγαία και αμίμητη, απέχουν πολύ μακριά απ την σημερινή - ως επι το πλείστον - χυδαία νέα γενιά "καλλιτεχνών".

Είναι ένα κομμάτι της ιστορίας μας, γλυκόπικρης σαν σκούρη σοκολάτα.

Γεωργία Βασιλειάδου: Και θα μ' αφήσεις μόνη με τον ταξιτζή;
Μίμης Φωτόπουλος: Ε, τώρα δε φοβάται πια. Σε συνήθισε.
(απ την "ωραία των Αθηνών")