Κατά φαντασίαν ...επανάσταση

(αυτή η επανάσταση είναι μόνο για επίδειξη)

Θυμάσαι που σου έλεγα για την αντίληψη και πως η γνώμη του καθενός είναι υποκειμενική; Έτσι λοιπόν υπάρχουν τόσες τέλειες εκδόσεις του εαυτού σου όσα και τα άτομα που σε περιτριγυρίζουν και νοιάζονται για σένα, είτε είναι γονείς, είτε είναι φίλοι είτε είναι ο/η σύντροφός σου στη ζωή. Στο μυαλό τους, στον μικρό τέλειο κόσμο που έχουν πλασμένο μέσα τους είσαι 10 πόντους πιο κοντός, έχεις τελειώσει πανεπιστήμιο, φοράς ζεστά ρούχα για να μην αρπάξεις καμιά πούντα, κυνηγάς καριέρα ή έχεις κοντό μαλλί, τρώς όλο το φαί σου μαζί με την σαλάτα, δεν φέρνεις αντιρρήσεις (σε κανέναν τους δεν τους αρέσει γιατί αυτοί έχουν πάντα δίκιο) και γενικά κάνεις ότι πρέπει (σύμφωνα πάντα με τους άλλους) για να γειτνιάσεις το τέλειο που έχουν κατα νού.

Γελάω από μέσα μου όταν με αποκαλούν απόλυτο γιατί πιστεύουν ακράδαντα πως αυτοί έχουν μόνο δίκιο, πως εγώ έχω άδικο, πως κακώς εκφέρω άποψη γιατί πάντα θα είμαι μικρότερος, πως πάντα θα έχω λιγότερες εμπειρίες και ερεθίσματα  απ' αυτούς, πως πάντα θα είμαι λιγότερο ώριμος (λόγω ηλικίας φαντάζομαι - προφανώς ο άνθρωπος είναι σαν το φρούτο, ωριμάζει με τον καιρό).

Σκέφτηκε ποτέ κανείς τους μήπως ότι αυτοί είναι οι απόλυτοι με το να μην αλλάζουν ιδέες; με το να είναι αδιάλλακτοι και πεισματάρηδες, με το να αρνούνται ακόμα και να συζητήσουν και να μου δώσουν την δίκαιη ευκαιρία να παραθέσω τα δικά μου επιχειρήματα για το αντίθετο;

Αν δεν είναι απόλυτοι τότε γιατί φοράνε ωτασπίδες όταν μιλώ και παρωπίδες όταν τους δείχνω τις σκέψεις μου;

Πάντα όταν θα κάνω το δικό μου, θα με εμποτίζουν με ενοχές και θα μου κρατάνε μούτρα γιατί δεν τους άκουσα, ή μάλλον... γιατί δεν υπάκουσα.

Φωνάζουν για ανεξαρτησία, φωνάζουν για πρωτοβουλίες αλλά, όταν πρόκειται να παρθεί μια απόφαση εμμέσως πλήν σαφώς στην επιβάλλουν - ή προσπαθούν τέλος πάντων. Θέλουν απ την μία να πατήσεις στα δυο σου πόδια αλλά απ' την άλλη σου κόβουν τα φτερά γιατί αυτοί σ'αγαπάνε, ξέρουν καλύτερα απο εσένα για εσένα, αποφασίζουν πριν απο εσένα για εσένα. Δηλαδή εγώ δεν αγαπώ τον εαυτό μου και την ζωή που μπαινοβγαίνει στα πνευμόνια και τις φλέβες μου όταν πράττω αυτοβούλως;


Είμαι 27 και άρχισα την επανάσταση μου καθυστερημένα. Μια επανάσταση αναίμακτη και δίχως φωνές και διενέξεις. Μια επανάσταση που γίνεται για να διεκδικήσω τα αυτονόητα, την ελεύθερη βούληση χωρίς κάθε μου πράξη να συνοδεύεται από δεύτερες και τρίτες σκέψεις αβεβαιότητας και εμφυτευμένες ενοχές.

Χα! το ήξερα, αυτό δεν φαίνεται πως κάνω; γιατί προφανώς ότι κάνω που είναι αντίθετο με την δική τους "σωστή" εικόνα για εμένα, δείχνει αντιδραστικότητα εκ μέρους μου. Μαλλί, blog, δεύτερη προσπάθεια για ακαδημαϊκή ζωή, όλα αυτά είναι σίγουροι πως τα κάνω με μόνο σκοπό μου να τους την σπάσω, να τους αντιταχθώ και να τους δείξω ότι μπορώ να πάρω αποφάσεις μόνος μου.

Με προσβάλλει να νομίζουν ότι δεν θα μπορούσα απλά να τα κάνω για εμένα και μόνο εμένα, χωρίς να υποθάλπτω κάποιο κρυφό δόλιο σκοπό. Τα νερά της προσωπικότητάς μου μπορεί να μήν έχουν βάθος αλλά ρηχά μια φορά, δεν είναι.

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα είναι πεπεισμένοι απόλυτα πως έχουν δίκιο, καλά θα κάνουν να το  ξανασκεφτούν ψύχραιμα γιατί μπορεί να έχουν άδικο. Εγώ αυτό κάνω.