Κωμωδία ή ...

Μου τηλεφώνησε τις προάλλες. Ήταν μες το παράπονο η φωνή της καθώς μου έλεγε πως την έχω ξεχάσει, πως δεν δείχνω το ενδιαφέρον που έδειχνα παλιά, πως έχει καιρό που την είδα για τελευταία φορά.

Βυθισμένος στις ενοχές μου αποφάσισα να την επισκεφτώ. Κούρεψα τα γένια μου που με έκαναν να μοιάζω με σοφιστικέ ερημίτη, κρέμασα το κολλαριστό μου πουκάμισο και βρήκα την καλή μου γραβάτα, όλα έτοιμα για τη μεγάλη μέρα. 150 χιλιόμετρα προς ανατολάς, μετά τις Σέρρες, πρίν την Καβάλα.

Ξέρω πως θα με υποδεχτεί. Προβλέπεται κρύα αγκαλιά από 4 έως 13 βαθμούς κελσίου και ένα ελαφρύ χειμωνιάτικο αεράκι.

Παρά το χειμωνιάτικο των συνθηκών, πάντα είναι περιποιημένη, δύσκολα βλέπεις τις ατέλειες στο πρόσωπό της. Σαν να είναι στα βαθιά σαράντα της, καταπονημένη απ' τις καταχρήσεις, απ' τα πολλά τσιγάρα και ποτά στα ζαλισμένα της ξενύχτια, ταλαιπωρημένη απ' όλες τις φορές που εκμεταλλέυτηκαν την θηλυκότητά της αναιδέστατα οι αχρείοι που πέρασαν απ' την ζωή της. Σχέσεις μακροχρόνιες, με όλα τα γαργαλιστικά στοιχεία, γάμους, διαζύγια και δημόσιους διασυρμούς.

Κι όμως, καταφέρνει ακόμα και κρύβει - ως επί το πλείστον - τις ατασθαλίες των άλλων πάνω της, κρύβει τις βαθιές ρυτίδες που την γερνάνε, όλα με την κατάλληλη χρήση καλλυντικών προϊόντων. Λίγο κονσίλερ εδώ, σκιά ματιών και ψεύτικες βλεφαρίδες και ένα ζουμερό κραγιόν για να μην σταματήσει να είναι το femme fatale που όλοι θα θυμούνται μια ζωή και όλοι θα ξεχάσουν μετά από κάθε στροφή.

Αίγλη που ποτέ δεν είχε, πάντα ήθελε και κάνει το παν για να έχει.

Αλλάζει το μοτίβο στο μεικ απ της με κάθε σεζόν, φοβάται ότι χωρίς ανακαίνιση όλοι θα την εγκαταλείψουν. Δεν έχει και άδικο, δεν της έχει μείνει και κάτι να προσφέρει πέρα από εφήμερη διασκέδαση και δήθεν life style.

Είναι παρατημένη, ξεχασμένη απ' τους συγγενείς της που ζούν στην πρωτεύουσα, ακόμα θυμάται τις υποσχέσεις που της δώσανε, ότι θα την φροντίσουνε, ότι δεν θα την αφήσουν στην μοίρα της, ότι θα της βρούν δουλειά. Κενές υποσχέσεις, φρούδες ελπίδες και όνειρα που δεν θα συμβαδίσουν ποτέ με την πραγματικότητα.

Και έτσι περνάει τις μέρες της άπραγη, άνεργη, άφραγκη να τρώει απ τα έτοιμα - που θα πάει θα τελειώσουν - βάφεται, ντύνεται και απαντάει υποκριτικά σε όλους όσους την ρωτάνε...

Η ζωή μου μόνο δράμα δεν είναι...