Οκνηρία

Σύμφωνα με τον Δάντη ένα απ τα θανάσιμα αμαρτήματα.
Σύμφωνα με μένα, ένα απ τα βασικά μου ελαττώματα.

Είναι η απόλαυση του να κάθεσαι σε έναν καναπέ που έχει πλέον πάρει το σχήμα του σώματός σου...

Είναι η ηδονή που σου προσφέρει απλόχερα το χειριστήριο της τηλεόρασης καθώς αλλάζεις τα κανάλια μέσα σε ένα ξέφρενο ζάπινγκ...

Είναι η Οδύσσειά σου μέσα σε πέλαγα σκέψεων και ξερονήσια ονείρων...

Όσο αφήνεσαι στα χέρια της, όσο παραδίνεσαι στο γόητρό της, τόσο γίνεσαι ένα μαλθακό τίποτα που κανένας δεν θα χρειάζεται και ουδένας δεν θα θέλει.

Μεγαλώνουν τα γένια σου και θυμίζεις προγόνους σου των σπηλαίων αλλά ακόμα και το ξυράφι σου βαριέται και στομώνει για να στην σπάσει.

Βουνό μαζεύονται οι υποχρεώσεις, ο κάδος με τα άπλυτα ξεχειλίζει και τα χαρτιά στο γραφείο σου είναι έρμαιο του πρωινού αγέρα (τουλάχιστον αερίζεις το δωμάτιό σου πανάθεμά σε!)

Είναι αυτή η αόρατη δύναμη που σε κρατάει στο κρεβάτι και σου στερεί την θέληση να σηκωθείς και να πράξεις.

Είναι οι ρίζες που σε κρατούν καθηλωμένο σε μια σκονισμένη πολυθρόνα με ένα σκίσιμο απ' όπου ξεπετάγεται ένα ξεχαρβαλωμένο ελατήριο.

Ξέρω τι θέλεις όμως.

Θέλεις μια σφαλιάρα απ' την καθηγήτρια σου στο γυμνάσιο των Θρησκευτικών, ξέρεις, μια σφαλιάρα απ' αυτές τις ξανάστροφες από ένα χέρι με διαμαντοποίκηλτα δαχτυλίδια, ικανό να σου ξηλώσει το μάγουλο!

Σύνελθε γιατί κανείς δεν θα σε περιμένει.

Σύνελθε και σήκω απ' το βόλεμά σου.

Σύνελθε και μη σταματάς, το μέλλον φαντάζει λαμπρό!