Απρόοπτα και Ευτράπελα - για εσάς.

σε τι κόσμο ζούμε, πές μου!

κρεμάει το σαγόνι μου όταν βλέπω να βαφτίζουν το ατύχημα, τον πόνο, την καταστροφή σαν απρόοπτο και ευτράπελο. Ακούω το γέλιο του γείτονα να αντηχεί μέσα απ τους τοίχους καθώς βλέπει θλίψη και κακομοιριά να αναπαράγεται μπροστά του σε ένα κομμάτι γυαλί.
Τα χρώματα στην οθόνη είναι ζωηρά αλλά η μιζέρια και η δυστυχία που γέμισε την κάμερα είναι ζωντανή, υπαρκτή και, αν και έννοια, σχεδόν απτή...

Και αυτός γελάει. Αυτός, εγώ, εσύ. Είμαστε ένα είδος χωρίς αισθήματα, εκεί καταλήγω. Είμαστε προγραμματισμένοι απ την φύση μας να αδιαφορούμε, όπως τα σκυλιά ξέρουν ότι πρέπει να σημαδεύουν την περιοχή τους.

Μάλιστα φτάσαμε στο χαιρέκακο σημείο να χορταίνουμε με την κακομοιριά παρά με το φαί στο πιάτο μας.

Όποιος τολμάει να ξεστρατίζει απ την πορεία αυτή δείχνοντας ενδιαφέρον στον πλησίον του, τον εξοστρακίζουν. Σ' αυτήν την κοινωνία, άξιοι να ζούν είναι οι χοντρόπετσοι, αυτοί που είναι γονιδιακά τέλειοι να έχουν ανοσία στα δακρύβρεχτα αισθήματα και εικόνες.

Οι υπόλοιποι ας κλαίνε, θα ησυχάσει ο τόπος, αργά ή γρήγορα στα δάκρυά τους θα πνιγούν...