Πάθημα ... μάθημα;

Ένας χρόνος πέρασε από τότε. Ένας Αλέξης δεν είναι πια κοντά μας, ένας πιτσιρικάς ο οποίος είχε μπροστά του όλη του τη ζωή σαν εσάς για να μεγαλώσει, να ζήσει ότι έχει να του προσφέρει η ζωή αυτή ανάλογα με το μονοπάτι που θα διαλέξει. Ότι επιλογές και να έκανε όμως αύριο στην ζωή του, κανείς δεν έχει το δικαίωμα να του τις στερήσει - όπως και έγινε.

Κάποιοι λέγανε για ατύχημα, κάποιοι για δολοφονία (εγώ εδώ θα στοιχημάτιζα). Όπως και να έχει, ο υπαίτιος κυκλοφορεί σήμερα ελεύθερος. Γιατί; Μήπως να τον χτυπήσουμε συμπονετικά στην πλάτη και να του πούμε "δε βαρίεσαι ρε δερβίση"; Είμαστε σοβαροί;

Το καζάνι έβραζε πολύ καιρό πρίν γίνει το συμβάν. Δυναμιτήστηκε η κατάσταση και το κοιμώμενο κτήνος ξεσηκώθηκε και αντέδρασε. Τυφλή αντίδραση, πολλές φορές καθοδηγούμενη από προβοκάτορες, αλλά δεν παύει να είναι αντίδραση. Και μια αντίδραση, έστω και λανθασμένη, είναι υγιής και προτιμότερη απ' την απόλυτη αναισθησία που μας χαρακτηρίζει.

Βέβαια στο κοινωνικό σύνολο υπάρχουν και ζημιογώνα στοιχεία... καρκινώματα.

Άκουσα περυσι τέτοιο καιρό από μια "κυρία" ότι απηύδησε με τις πορείες γιατί δεν μπορούσε να κατέβει στο κέντρο να αγοράσει την καινούρια Louis Vuitton τσάντα που είχε σταμπάρει.

Άκουσα τον οδηγό ταξί να βρίζει τους διαμαρτυρόμενους γιατί τον ξεβόλευε που οι μισοί δρόμοι ήταν κλειστοί.

Άκουσα τον μεγαλέμπορα να ωρύεται γιατί του κάψανε το μαγαζί που το έφτιαξε με τον ιδρώτα και το αίμα των εργαζομένων του (άσε που είναι και ασφαλισμένο πλήρως).

Αλλά βέβαια, δεν ήταν το δικό σας το παιδί αυτό που σκότωσε ο ράμπο. Όσο καίγεται το σπίτι του γείτονα κάθεστε στο μπαλκόνι σας και απολαμβάνετε το θέαμα αλλά μόλις αρπάξετε εσείς, έχετε την απαίτηση να τρέξει όλος ο κόσμος προς σωτηρίαν σας.

Δεν είστε μόνοι σας σ'αυτόν τον τόπο και ούτε σας ανήκει. Κι όμως το θράσσος σας δεν έχει όρια...

Για κουνήστε τα κεφάλια σας λίγο.
Για συνέλθετε παρακαλώ και δείτε επιτέλους έξω απ την γυάλα σας!

Γομάρια.

Επανέρχομαι λοιπόν.

Όταν ένας οργανισμός προσβάλλεται από έναν ιό, τότε νοσεί. Έβρασε το αίμα, καψανε, βανδαλίσανε τυφλά ή σκόπιμα, βήξανε συνθήματα και ξεράσανε αντιασφυξιογόνα. Και μια ωραία μέρα απλά τελείωσε. Το θέμα σταμάτησε να χαίρει προβολής των ΜΜΕ, η πορείες εξαφανίστηκαν με την σειρά τους και ο κόσμος έπαψε να ασχολείται.

Στην όλη διαδικασία καταπολέμησης μιας ασθένειας, ο οργανισμός παράγει αντισώματα τα οποία θα τον προστατεύσουν μελλοντικά από παρόμοια περιστατικά.

Εμείς το κάναμε αυτό; Έκατσε η σκόνη και η στάχτη, καταλλάγιασε η οργή. Μετά την οργή έρχεται η λογική σκέψη, ένας απολογισμός. Εμείς σκεφτήκαμε; Αναλογιστήκαμε τι χάσαμε, τι χάνουμε και ποιοί είναι οι πολύ μεγάλοι λόγοι για τους οποίους έπρεπε (και πρέπει) να ξεσηκωθούμε;

Αποψή μου... δεν είναι μόνο η αστυνομική βία.

Η λίστα είναι μεγάλη...

Παραβίαση ιδιωτικής ζωής.
Πανεπιστημιακό Άσυλο.
Αντιλαικά μέτρα.
Φτώχεια.
Μεταναστευτικό.
Η ψαλίδα μεταξύ πλουσίων και φτωχών ολοένα και μεγαλώνει.
Απροκάλυπτα ψέματα των φαύλων αντιπροσώπων του λαού.
Αλλεπάλληλα σκάνδαλα
Χέρι στο βάζο με το μέλι...

Είναι πολλά άλλα τα οποία μας τα σερβίρουν στο πιάτο σαν γαρνιτούρα και όσο εμείς θα το βοσκάμε άνευ αντιδράσεως, τόσο θα βαδίζουμε προς το όραμα που είχε ο Τζόρτζ Όργουελ εν έτη 1949... το 1984.