Σπασμένα Ξυράφια, Στομωμένα Ψαλίδια

Πριν τρία χρόνια πήγα για συνέντευξη εργασίας, ενδεδυμένος επίσημα, μαύρο κουστούμι, μαύρο καλό υπόδημα, γραβάτα και περιποιημένο μουσάκι σαν σωματοφύλακας που βγήκε απο ιστορίες του Αλεξάνδρου Δουμά.

Απ' την πόρτα έρχεται το βλαχαδερό ο ιδιοκτήτης της εταιρείας και ο λακές του ο διευθυντής. Στα μάτια τους δεν τους άρεσε. Δεν τους άρεσε το τριχωτό που στόλιζε το κάτω της κεφαλής μου, φάνηκε απ την έκφραση αποδοκιμασίας στο πρόσωπό τους.

Μου αραδιάσανε τα τυπικά, υποχρεώσεις, πως περιμένουν από εμένα φιλότιμο, αυτοθυσία, συνέπεια, να νερώνω το κρασί μου σαν αρχαίος έλληνας και να κάνω γαργάρες τις υπερωρίες και ένα σωρό άλλες απαιτήσεις. Ούτε λόγος για τα δικαιώματά μου, ούτε η παραμικρή νύξη για το οικονομικό, μου επιδείκνυαν συμπεριφορά του τύπου "πιάνω τον παπά απ' τα γένια", σαν πραγματικά αυτοί να μου ήταν η τελευταία μου ελπίδα για σωτηρία... Τελειώνοντας μου λέει ο πτωχός (σε τριχοφυία - καραφλός ήταν βλέπεις) ιδιοκτήτης να ξυρίσω οπωσδήποτε το "τραγί" μου.

Τους ευχαρίστησα πολύ για τον χρόνο τους, αν και εγώ ήμουν που ταξίδεψα 200 χιλιόμετρα για την συνάντηση αυτή και έφυγα λέγοντάς τους πως την θητεία μου στον στρατό την εκπλήρωσα, τα ξυράφια για εμένα είναι πλέον παρελθόν.

Ναι, μου λες, μοιάζω σαν ερημίτης (γιατι εν τω μεταξύ μάκρυνε και το μαλλί μου) μου λες πως δεν είναι εμφάνιση αυτή για να πάω σε οποιαδήποτε συνέντευξη, πως κανείς δεν θα προσλάμβανε κάποιον σαν εμένα γιατί η εμφάνισή μου με καθιστά γενικά απλησίαστο στους άλλους και δει στους πελάτες.

Κοινωνικό ταμπού το ονομάζεις, το να πρέπει όλοι να είμαστε "καθως πρέπει". Και ποιός το ορίζει το αυτό; Γιατί πρέπει να υπάρχει κώδικας ένδυσης και κώδικας εμφάνισης; Κοντό μαλλί και ξυρισμένο πρόσωπο; Κοστούμι; Και τι ζήτησα; να πηγαίνω στην εργασία μου με μπλουζάκι συγκροτήματος death metal και μισό κιλό μέταλλο σε πιρσινκγ στο πρόσωπό μου;

Στο κάτω κάτω, από πότε ο αντικομφορμισμός έγινε απαγορευμένο φρούτο της Εδέμ;

ναι, ξέρω πολύ καλά ότι ζούμε δύσκολους καιρούς, ότι στην ουρά πίσω μου περιμένουν πολλοί και πεινασμένοι, ξέρω πως οι ευκαιρίες είναι περιορισμένες και δεν περιμένουν τον αδρανή.

Αδρανής δεν είμαι, αλλά ούτε είμαι κομφορμιστής. Αν ήμουν συγκαταβατικός τώρα θα δούλευα μαύρα και θα έπαιρνα ψίχουλα και θα ήμουν στο έλεος στυγνών εκμεταλλευτών, απροστάτευτος απέναντι στην μανία τους για υπερκέρδη.

Πίστεψέ με, το άγχος που νοιώθω όσο αφορά το επαγγελματικό μου μέλλον είναι μεγάλο, τόσο πια που καταντάει να μου προκαλεί ψυχοσωματικά προβλήματα... Δεν μου είναι καθόλου αδιάφορο σε πληροφορώ...

τι ρωτάς; αν περιμένω εγώ να αλλάξω το κατεστημένο; όχι, αλλά κάπου πρέπει να γίνει η αρχή και σίγουρα δεν την κάνω εγώ, έχει αρχίσει ήδη, εγώ απλά θα είμαι μια σταγόνα στον ωκεανό.

Μην ξεχνάς, εμένα μου μάθανε ότι όπως εγώ, μέσα σε δέκα εκατομμύρια συμπολίτες μου ρίχνω μια ψήφο και εκλέγω κυβέρνηση, ψήφο που ακόμη και από μόνη της έχει την ισχύ να βγάλει ή να ρίξει κυβέρνηση, έτσι γενικεύοντας αυτή την αρχή, πιστεύω στην ισχύ που έχει ο κάθε άνθρωπος σαν μονάδα μέσα στο κοινωνικό σύνολο.

Και σε μένα δεν μου αρέσουν οι τρύπες στο σώμα ούτε μου αρέσουν τα έργα τέχνης πάνω σε ανθρώπινο δέρμα, ούτε έχω παρουσιαστικό πιθηκοειδούς.

Μακρύ μαλλί έχω και ας μην σου κάθεται καλά... αυτό αρέσει εκεί που πρέπει...