Πριν από σχεδόν ένα χρόνο είχα μια μεγάλη σε διάρκεια συζήτηση με έναν φίλο μου.
Με ζήλο υποστήριζε τις ιδέες περί έθνους, εθνικής ταυτότητας, εθνικών εδαφών, εθνικού ονόματος, εθνικής ιστορίας, εθνικής γλώσσας, θρησκείας-ραχοκοκκαλιάς του έθνους, εθνικής φυσιογνωμίας, εθνικής παρθενιάς, εθνικού φραπέ και εθνικής μιζέριας.
(Συγκεκριμένα η διαφωνία μας επικεντρώθηκε στο "Μακεδονικό" και στην ύψιστη ανάγκη να διατηρούμε μεγάλη στρατιωτική δύναμη για να προστατευόμαστε απ το λιμασμένο κοπρόσκυλο απέναντι που ξερογλείφεται με την σπαλομπριζόλα της Χαλκιδικής, το φιλετάκι της Εύβοιας, την κοκκάλα της Κρήτης και τις σκυλοκροκέτες, τα νησιά του Αιγαίου.)
Όσο λυπηρό και μίζερο και αν ακούγεται, ένα άλογο που φοράει σημαίες και εθνικά σύμβολα για παρωπίδες και είναι βαμμένο με τα χρώματα του έθνους υπό τον ζυγό τρομολάγνων αυτοδιορισθέντων εθνοφρουρών, μόνο έτσι μπορεί να τα δεί. Στενά, απόλυτα, μονόπλευρα και αρτηριοσκληρωτικά. Με άλλα λόγια εγωιστικά.
Είμαι αλλεργικός σ'αυτές τις πεποιθήσεις.
Δεν είμαι σοφιστής αλλά θα κάνω χρήση ενός μύθου.
Κάποτε, παλιά, πολύ παλιά, δεν υπήρχε τίποτα που να χωρίζει τον άνθρωπο. Γλώσσα, Ιστορία, χρώμα δέρματος, φυλετικές διακρίσεις, (πιθανότατα διακρίσεις μεταξύ των δυο φύλων), χωροταξικές διαφορές, μαλλιοτραβήγματα κληρονόμων για το κομπόδεμα, πόλεμους για τα πετρέλαια και για να χορτάσουν απ την λαιμαργία τους οι μεγαλομανείς ιμπεριαλιστές αυτοκυρηχθέντες βαρώνοι και άρχοντες.
Όλοι ενωμένοι, αρμονικά και ειρηνικά και η ανθρωπότητα πήγαινε μπροστά. Φυσικά δεν σημαίνει ότι τότε είμασταν τέλειοι. Το βασικότερο ελλάτωμα του ανθρώπου υπήρχε και τότε. Η ανθρώπινη βλακεία, που στην προκειμένη περίπτωση έδρασε η έκφανση της υπεροψίας, αλλαζονείας και απληστίας, πρόσταξε τους ανθρώπους με ένα τίναγμα του μαστιγίου σαν ιδρωμένος σατράπης σε ρωμαική γαλέρα να χτίσουν έναν πύργο που να φτάνει στα ουράνια, να αγγίξει τον οίκο του Θεού, το "θείο" και με την σειρά του να γίνει και αυτός ο ίδιος, Θεός. Όλα αυτά υπό τον ήχο που αυταρχικά προσφέρει με το ρυθμικό χτύπημα του τεράστιου κρουστού του στο βάθος της γαλέρας ο προσωπικός βοηθός του σατράπη.
Για να καταλάβεις φίλε μου τι θα πεί απληστία... ένας άλλος μύθος μας λέει για τον Αδάμ και την Ευα. Τα είχαν όλα. Όλα όσα ήθελαν για να ζήσουν ευτυχισμένοι. Τι το ήθελες αγάπη μου το ριμάδι το μήλο; και εσύ βρε λαίμαργο ζώον, δεν σου έφτανε η Ευα που την έτρωγες νυχθιμερόν, έπρεπε να φάς και φρούτο; Απληστία. Έρχεται μετά όμως η Θεία Δίκη, σαν την αρχαία εφορία ενα πράγμα, και σου τραβάει μια εξωσάρα που το φυσάς και δεν κρυώνει.
(Σημείωση: ο γράφων είναι άθεος)
Θύμωσε ο Θεός με την αχαριστία και την απληστία του ανθρώπου και τον τιμώρησε. Και πραγματικά φίλε μου, πιστεύω πως αυτό ήταν η ύστατη τιμωρία (σκληρότερη από δαύτη μόνο η εξόντωση του γένους θα μπορούσε να είναι). Και εκεί που ζητούσε ό ένας τούβλα ο άλλος καταλάβαινε τρυφερές κατακόκκινες παπαρούνες, εκεί που ο άλλος ήθελε νερό να βρέξει τον γυαλοχάρτινο λαιμό του, εκείνος του έφερνε πικάντικο ασβέστη.
Έτσι ήρθε ο μεγάλος χωρισμός. Όχι όμως με διαζύγια και δικηγόρους και δημόσιους διασυρμούς γιατί ο κύριος κεράτωσε την κυρία με την γραμματέα του με τα διχτυωτά καλτσόν η γιατί η κυρία χαιδευε τους μυώνες του μεξικανού κηπουρού, όχι... όχι.
Αιματοκύλισμα, ανευ ελέους και ψυχοπονιάρικων ειρηνοποιών.
Απλά γιατί είμαστε διαφορετικοί. Αυτό σε συνδυασμό με την βλακεία που εδώ γίνεται απληστία και πιο συγκεκριμένα φθόνος, μας δίνουν έναν εκρηκτικό συνδυασμό.
Το ίδιο έργο συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Χρήμα, εδάφη, θρησκεία, πετρέλαιο (βλέπε Shell και χρήμα), προστατευόμενη ονομασία προέλευσης της "Φέτας", η Μακεδονία είναι ελληνική (ή Κινέζικη όπως κάποιοι εύστοχα παρατηρούν), κλεμμένες "γκόμενες", κλεμμένες πατρίδες, κλεμμένες κότες, πρόβατα και νεράντζια... κλεμμένα χωριά απ' το ρουφιάνο το "Καποδίστρια", κλεμμένες αγάπες.
Όσο βαδίζουμε με σίγουρο και ανυπόμονο βήμα προς την αυτοκαταστροφή, τόσο πιο σίγουρος είμαι ότι ίσως αυτή είναι χειρότερη τιμωρία απ την "απόσυρση" του ανθρωπίνου γένους. Ένα βήμα μπροστά (και αυτό κουτσαίνοντας), αλλά υπερήφανα "πατριωτικά" άλματα προς τα πίσω, ξέρεις, εκεί που περιμένει ανυπόμονα το αδηφάγο μαύρο χάσμα της λήθης.
Και φτάνουμε στο θλιβερό του πράγματος φίλε μου.
Όταν ο άνθρωπος θα έρθει αντιμέτωπος με απειλές που θα είναι πέρα από κάθε φαντασία, όχι να τις προβλέψει, αλλά να τις αντιμετωπίσει, θα φάει τα μούτρα του, γιατί στις μάταιες προσπάθειες να συνεργαστεί, καθώς ο κόσμος τριγύρω του θα καίγεται, αυτός θα μαλώνει για το ποιός θα πληρώσει τα οδοιπορικά και τα μεταφορικά του και άν θα πρέπει να εκδοθεί απλή απόδειξη ή τιμολόγιο.
Κάπως έτσι απλά θα ξεχαστεί, όπως επιλεκτικά ξεχνάμε να θυμηθούμε τα γενέθλια της πεθεράς μας, όπως "ξεχνάμε" να φέρουμε τσιγάρα στην εθισμένη μας μάνα, μπας και το ελαττώσει το ριμάδι...
Σκόνη απ τον αγέρα που τον λένε χρόνο.
Στάχτη απ την φλόγα που την λένε μοίρα.
Και το χαμόγελο εκεί που τα κάρβουνα δεν σβήνουν ποτέ μεγαλώνει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου