Τομαρισμός, σημαιοστολίσματα και εθνική (ψωρο)υπερηφάνεια.

Βγάζω φλύκταινες όταν γονείς των δικών μας, των ελληναράδων, σε "εθνικές" εορτές σαν την σημερινή πετάνε υπερήφανες ντομάτες Τουρκίας και τσιτωμένα λεμόνια βορείου Αφρικής σ'αυτούς τους ανόητους αλλοδαπούς που είχανε το θράσσος να μεταναστεύσουν στην χώρα της επαγγελίας (για την Ελλάδα μιλάω αφελή αναγνώστη μου)και που με αυθάδεια επίσης μάθανε την ελληνική ιστορία, την ελληνική γλώσσα, την ελληνική πραγματικότητα, καλύτερα από τους δικούς μας ταβλομάστορες και φραπεδόμαγκες, υιούς και θυγατέρες των προαναφερθέντων γονέων.

(Και για να μην ξεχνιόμαστε, είμαι υπέρ της κατάργησης των παρελάσεων, στρατιωτικών, μαθητικών κλπ.)

Αντί να δαιμονοποιείτε και να καταδικάζετε, δεν βάζετε τάξη στο τσαρδί σας λέω εγώ, που το έχετε αφήσει σαν ξέφραγο μαντρί; Μιλάω για την οικογένεια... ή μήπως δεν το ξέρατε ότι η παιδεία ξεκινάει απ' την μικρότερη κοινωνική ομάδα - την οικογένεια;

Θα γίνει και σήμερα, θυμηθήτε με και μην με αποκαλέσετε προφήτη, απλά οι δικοί μας φανφαρόδουλοι και ευλαβείς πιστοί της κουλτούρας των πρωινάδικων, είναι τόσο προβλέψιμοι όσο εύκολο είναι να προβλέψεις ότι θα ανατείλλει ο ήλιος το πρωί.

Είναι πράγματα που τα έχω ξαναπεί. Μπράβο, μπράβο και ξανά μπράβο στα παιδιά αυτά που αγαπήσανε ιστορία άλλη απ τη δική τους, σαν να ήταν δική τους. Είναι πιο έλληνες από εμάς, το μόνο σίγουρο. Αγαπήσανε μια χώρα που τους έδωσε να φάνε ένα ξεροκόμματο ψωμί αλλά και το κράτος της που τους αντιλαμβάνεται σαν το "κακό" που πρεπει να απεμπολήσουν, να απωθήσουν, να διώξουν πάση θυσία απ' το κατά τα άλλα αγνό ελληνικό κοινωνικό σύνολο. Και εμείς τι κάνουμε; κρατάμε πιστά την παράδοση μας, την παράδοση του "Ξένιου" Διός, της φιλοξενίας, την παράδοση μιας εποχής που πρώτα έβαζες κάποιον στο σπίτι σου, τον τάιζες και μετά μάθαινες το όνομά του. Φόβος, τρόμος, τρέμουλο και τρίχα σηκωμένη.

Παρά όλα αυτά, αυτά τα παιδιά γεννιούνται εδώ, μεγαλώνουν εδώ, πηγαίνουνε σχολείο, αγαπάνε και ερωτεύονται, καπνίζουν το πρώτο τους τσιγάρο, φωνάζουν τα ίδια συνθήματα στα γήπεδα και διασκεδάζουν μεσα στην κρύα νύχτα ανακατεμένοι με την "δική" μας νεολαία, σαν ένα ωραίο πολιτισμικό κοκτέιλ.

"Αυτά" τα παιδιά αξίζουν εξίσου να αποκαλούν αυτά τα εδάφη πατρίδα τους όσο "εμείς".
"Έλληνας" δεν γεννιέσαι, γίνεσαι.

Η ψυχολογία και οι κοινωνικές επιστήμες είναι ξεκάθαρες. Ο άνθρωπος, όν φυγόπονο και εγωιστικό (και εγωκεντρικό - ακόμα και σαν όχλος) έχει την τάση να αποποιείται ευθύνες και χωρίς φόβο ή πάθος, να στολίζει με κατηγορίες τα κοπάδια αποδιοπομπαίων αιγοπροβάτων που δεν ανήκουν στο κοινωνικό του σύνολο, να βαφτίζει άκακους ανθρώπους(πρόσφυγες) ως εγκληματίες και λωποδύτες, όταν τα δικά μας "παιδιά" διαπρέπουν στις εγκληματικές τέχνες, όταν οι εκπρόσωποι του λαού έχουν το χέρι μεχρι τον αγκώνα στο βάζο-βαρέλι με το μέλι και ταυτόχρονα καταφέρνουν και μας πείθουν ότι δεν μελώσανε ποτέ τους τα χείλη τους...

Πόσο σίγουροι είμαστε ότι αυτοί είναι το πρόβλημα της χώρας; Με το χέρι στην σάπια και μαραμένη σας καρδιά που έχει χάσει το άλλωτε λαμπρό κόκκινο της χρώμα, πείτε. χωρίς φόβο ή πάθος. ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΑΣ;

Σίγουρα δεν είναι οι αλλοδαποί, οι πρόσφυγες, αυτοί για τους οποίους κάποιοι (πολιτικοί, οργανώσεις και ακατανόμαστοι μισάνθρωποι κάφροι) θέλουν να οργανώσουν "κυνηγετική" καμπάνια (όπως οι άγγλοι κυνηγάνε τις αλεπούδες με τα δίκανα) για να τους ξεκάνουν.

Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί το πρόσωπο στην προηγούμενη ανάρτηση ήταν στολισμένο με ένα σαρδόνιο χαμόγελο από σατανικό αυτί εως σατανικό αυτί. Πολύ απλό. Γιατί είναι υπερήφανος για τα σάπια μυαλά σας και τις ακόμα χειρότερες σκέψεις σας.

Ο "Τομαρισμός", θα έπρεπε να είναι ένα από τα θανάσιμα αμαρτήματα. Δεν είναι ούτε "Λαιμαργία", ούτε "Απληστία", ούτε "Φθόνος/ζήλεια" και είναι όλα αυτά. Και ο Δάντης θα ήταν υπερήφανος λοιπόν.

Ο "τομαρισμός" είναι το modus vivendi του νεοέλληνα, το οποίο έχει καταντήσει καρκίνωμα γι αυτή τη χώρα και θα είναι αυτό που θα την ξεκάνει στο ράντζο του νοσοκομείου "Ευρώπη". Να δω ποιός θα την θάψει και ποιός θα την κλάψει.