Σίσυφος

Ποτέ δεν μπήκε στον κόπο να μετρήσει τις επαναλήψεις.
Του είχαν πεί άλλωστε "για μια αιωνιότητα".
Του είπαν τί και πώς και τα καθέκαστα.

Την επόμενη φορά που ο βράχος κύλησε ξανά μέχρι κάτω στην πεδιάδα, αυτός έκανε ένα διάλλειμα. Άναψε τσιγάρο (μια τρομερή επινόηση αυτό το τσιγάρο, σκέφτηκε - πώς και δεν το σκέφτηκαν οι φιλόσοφοί μας τόσα χρόνια;) και αποδεχόμενος το ρόλο του ώς το αιώνιο πειραχτήρι, ανέβασε το βράχο απ τη μεριά του βουνού που στη πλαγιά του ο Άδης είχε χτίσει την αυθαίρετη βιλίτσα του.
Ο τελευταίος, καθαρά μιμούμενος τους απογόνους των Ελλήνων, έβαλε τον Φαέθωνα, γιό του Ήλιου και γνωστό πυρομανή, να κάνει μια βολτίτσα εκεί στα Ηλύσια Πεδία, στο δασάκι με εκείνη την μοναδική θέα στα τσουκάλια στο βάθος της γωνίας των οδών Σουβλίσματος και Σαδιστών.
Στις στάχτες που άφησε, ήρθε ο τιτάνας Γερανός (ντερέκι) μαζί με τον τιτάνα Τιτάν (εφευρέτης του μπετόν αρμέ και του ρυζιού που σερβίρουν στον Ελληνικό Στρατό) και απιθώσανε το λυώμενο - αφού μπαζώσανε το υπόγειο για να μην υποψιαστούν τίποτα οι μηχανικοί επιθεωρητές της Ήρας και έχει να πληρώνει πρόστιμα. Οικονομικές στενότητες προφασιζόταν ο Άδης το λαμόγιο. Έκανε και τζακούζι για την Περσεφόνη γιατί του είχε πρήξει το συκώτι και ένα μπαξέ για τη πεθερά του τη Δήμητρα που γκρίνιαζε για την ξεραίλα των Ταρτάρων. Της φύτεψε ζουμπούλια, μενεξέδες και γαιδουράγκαθα.

Με σισύφειο χαμόγελο λοιπόν, άφησε τον βράχο να κυλήσει και έκατσε χάμω να δεί τι μέλλει γενέσθαι. Ο Άδης, ανυποψίαστος εκείνη δα τη στιγμή ήταν με τα κλειδιά στη πόρτα για να μπεί μέσα - είχε μάτς μεγάλο, πολλά επισόδεια με χουλιγκάνους - συνεπώς πολλοί οι νέοι πελάτες. Εν ριπή οφθαλμού μόνο αυτά έμειναν, δηλαδή τοίχος, πόρτα και τα κλειδιά. Τα υπόλοιπα... χούς είς χούν.

Καπνός ανάβλυζε από κάθε οπή του προσώπου του.

Ο Σίσυφος μόλις και μετα βίας συγκρατούσε το γέλιο του και αφού πήγε στο μπαζωμένο, μάλωσε πειραχτικά τον βράχο: "κακό παιδί, τέτοιους τρόπους σου έμαθα εγώ;". Έπειτα πήρε το βράχο και έφυγαν χέρι χέρι σαν κύριοι με το γέλιο του να αντηχεί βάναυσα στα αυτιά του Άδη, ο οποίος ήθελε - αλλά δεν μπορούσε - να τιμωρήσει τον Σίσυφο.

Του είχαν πεί άλλωστε "για μια αιωνιότητα".
Του είπαν τί και πώς και τα καθέκαστα.
Δεν του είπαν όμως σε ποιά βουνοπλαγιά να ανεβάσει το βράχο...

Ηθικό δίδαγμα: Δεν χτίζουμε ποτέ εκτός σχεδίου πόλεως - ότι βρέχει, κατεβάζει.